Mój Kristianek urodził się 8.12.2000 roku, a zmarł a zmarł 13.03.2001 roku. W marcu 2008 roku będzie 7 rocznica śmierci mojego synka, ale jest ciężko tak, jakby to było wczoraj. Ludzie ciągle powtarzają, że czas goi rany, ale to nie prawda, gdy straci się własne dziecko. Gdy zaszłam w ciążę byłam już mamą 10-cio letniej Angeliki i 5-cio letniej Klaudii.  Ciąża ta nie była planowana, ale cieszyłam się, że znowu będę mamą i chociaż miałam już dwie córki było mi obojętne czy to będzie kolejna córka, czy tym razem syn. Najważniejsze dla mnie było, aby dziecko było zdrowe i o to się modliłam przez całą ciążę. Pan Bóg wysłuchał moich modlitw i zarówno całą ciążę przeszłam bardzo dobrze, jak i poród miałam lekki.

Mój synek urodził się 1.07.2006 a odszedł z tego świata 23.07.2007r ok. trzeciej w nocy gdy wszyscy spali. Nie potrafię sobie wybaczyć, że usnęłam godzinę wcześniej. Gabrielek urodził się jako wcześniaczek w 31 miesiącu ciąży i po miesięcznym pobycie na oddziale intensywnej opieki.  Myśleliśmy że nasz koszmar się skończył. Wszystko zaczęło się na przełomie listopada i grudnia. Mój aniołek miał krzywą główkę, pani neurolog osądziła nas jako rodziców, że kładziemy synka na jednym boczku,  nie słuchała tłumaczeń. Trafiliśmy do lekarki zajmującej się wcześniaczymi dziećmi. Zmierzyła główkę i ... usg , tomografia szpital - diagnoza brzmiąca jak wyrok wodogłowie i tętniak żyły Galena.

Jak odeszło moje dziecko. Chciałabym cofnąć czas do środy piątego września. No może nie tylko cofnąć, ale i zmienić bieg świata. Piątego września miałam plany na cały dzień. O 14.00 umówioną wizytę u ginekologa, później obiadek u teściów (placek po góralsku). Mój mąż specjalnie wyszedł wcześniej z pracy, żeby posłuchać bicia serca naszego maleństwa. W poczekalni cieszyliśmy się razem na to oglądanie naszego dzidziusia.  Czytaliśmy informacje o szkole rodzenia i nawet rozważaliśmy co z tym zrobimy.

Zuzia Szymanek,  urodzona - zmarła 31.08.2003. Kochana Zuzanko!  Bardzo mocno Cię z Tatusiem kochamy i chociaż „odeszłaś” o całe życie za wcześnie” to zawsze będziesz w naszej pamięci i nigdy Cię nie zapomnimy.  Bardzo często rozmawiamy z Tatusiem o Tobie – jaka byś była już duża, jak ślicznie byś do nas się uśmiechała i jakich głupiutkich rzeczy Tata by Cię  nauczył, gdybyś tylko zaczęła chodzić i mówić. Wierzę, że jesteś naszym Aniołkiem Stróżem, że czuwasz nad nami i że kiedyś się spotkamy... Piszę to ku przestrodze dla wszystkich mam, które czekają na swoje maleństwa.